Guðrúnarkviða hin þriðja.
Herkia het ambott Atla, hon hafþi verit frilla hans; hon sagði Atla, at hon hefþi seþ Þioþrec oc Gvdrvno beþi saman; Atli var þa allokátr. Þa qvad Gvdrvn:
1 5	«Hvat er þer, Atli! e, Bvdla sonr! hrygt i hvg? hvi hler þv eva? hitt mvndi oþra iorlom þiccia, at viþ menn meltir oc mic seir.»
2 5	Atli qvaþ: «Tregr mic þat, Gvdrvn Givca dottir! mer i ha/llo Herkia sagþi, at þit Þioþrecr vndir þaki svefit oc lettliga líni verþit.»
3 5	Gvðrvn qvaþ: «Þer mvn ec allz þess eiþa vinna at inom hvita helga steini, at ec viþ † Þioþmar þatki attac, er vorþr ne verr vinna knatti.
4 5	Nema ec halsaþa heria stilli, iofvr oneisinn, eíno sinni; adrar váro ocrar spekior, er viþ hormvg tva/ hnigom at rvnom.
5 5	Her com Þioþrecr meþ þria tego, lifa þeir ne einir þriggia tega manna. Hrincto mic at broðrom oc at brynioþom, hrincto mic at ollom hofvþniþiom.
6	Sentv at Saxa svnnmanna gram! hann kann helga hver vellanda.»
7	Sia/ hvndroþ manna i sal gengo, aþr kven konvngs i ketil toki.
8 5	Gvðrvn qvaþ: «Kemra nv Gvnnarr, calliga ec Ha/gna, secka ec siþan svasa broþr; sverþi mvndi Ha/gni slics harms reka, nv verþ ec sialf fyr mic synia lyta.»
9 5	Brá hon til botz biortom lófa oc hon vp vm toc iarcnasteina: «Se nv, seggir! sync em ec orþin heilagliga, hve siá hverr velli.»
10 5	Hló þa Atla hvgr i briosti, er hann heilar sa hendr Gvdrvnar: «Nv scal Herkia til hvers ganga, sv er Gvðrvno grandi uenti.»
11 5	Sa-at maþr armlict, hverr er þat sa-at, hve þar a Herkio hendr sviþnoþo; leiddo þa meý í myri fvla. Sva þa Gvdrvn sinna harma.